Het tij is gekeerd

16-01-2014 | Jonas Slaats

‘Ze’ werden ondertussen ‘we’ en ‘we’ zijn mondig.

Vorige week deed een zekere burgemeester van een niet nader bepaalde stad een behoorlijk wankele uitspraak. Wankel op historisch vlak, wankel op politiek vlak en wankel op sociaal vlak. De daarop volgende reacties deed hij daarenboven onnadenkend af als een voorbeeld van “lange tenen”, maar wie die reacties van dichterbij bekeek, zag al gauw dat ze geenszins ondoordachte en louter emotionele frustraties onder woorden brachten. Had de burgemeester zijn stedelingen wat beter beluisterd, dan was hij misschien tot een ietwat andere spreekwoordelijke conclusie gekomen. Zoals, bijvoorbeeld, “het tij is gekeerd”.

In de typische – en op zich terechte – mediakritiek die zo’n events teweeg brengen, viel het in bepaalde kringen misschien niet onmiddellijk op, maar ‘de allochtoon’, ‘de moslim’, of hoe u ‘de andere’ ook noemen wil, kwam wel degelijk op een nieuwe manier aan bod. Natuurlijk blijft het gruwen van ‘de’-woordjes wanneer ze te pas en te onpas voor eender welke groepsnaam worden gezet en natuurlijk blijft het zuchten wanneer men leest dat ‘moslims boos zijn’ terwijl ik als niet-moslim mijn verontwaardiging evenmin onder stoelen of banken weg kon steken. Maar toch…

Kobo, Kaouakibi en Koçak kregen uiteindelijk wel heel wat ruimte om te reageren in de lokale krant(en) van de desbetreffende stad. Ze kregen ook de mogelijkheid om dat met soliede argumenten te doen die ze al dan niet eerst via Facebook, Twitter of Blogger de wereld hadden ingestuurd.

Parallel aan dit alles werden we getrakteerd op een tweede opvallende discussie. Meer bepaald op een stevig debat over zowel liefde als walging voor enkele van onze Belgische grootsteden. De eerste die in dit debat het woord nam, Riadh Bahri, behoorde zowaar niet alleen tot ‘de’ allochtonen (die hij nota bene niet spaarde), hij bleek ook nog eens tot ‘de’ homo’s te behoren. Verwarring eerste klas gegarandeerd. Al kreeg hij meteen wel kritiek van Bleri Lleshi die het stijgende criminaliteitsgevoel, dat de basis vormt van Bahri’s eerder emotioneel getinte stuk, wist te doorprikken.

Samira Azabar reageerde op een ietwat andere manier. Zij herwerkte Bahri’s stuk in Antwerpse context en plaatste racisme en islamofobie op de voorgrond. Zowel haar opinie als die van Bleri Lleshi werden opgepikt door de standaard, de krant die ook Bahri’s opiniestuk plaatste, en vonden zo hun weg naar het bredere maatschappelijke debat.

Laten we ons dus niet blind staren op de alomtegenwoordigheid van de mainstream in de media. Dat de mainstream meer aanwezig is, spreekt nogal voor zich. Het is nu eenmaal de mainstream. (Al zit hier ook weer dat gevaarlijke ‘de’ woordje.) Maar wie er oog voor heeft, ziet wel degelijk wat anders broeien – van nieuwe bewegingen zoals Al Mawada en the Arrivalists, over bloginitiatieven als De Andere Mening en een online kunstmagazine als Al.Arte.Mag tot cultuurfenomenen zoals Let’s go Urban en ‘Nuff Said. Dat laatste wordt nu ook op Canvas uitgezonden en doorheen alle andere meer polariserende opinies was het sommigen misschien ontgaan maar één van de oprichters, Mourad Bekour, kreeg een twee bladzijden tellend interview in de GVA en kwam deze week uitgebreid aan het woord in Humo.

Waren de stevige stemmen uit de allochtone gemeenschap vroeger op één hand te tellen, nu zijn het er een hele hoop. Met velen ga ik vaak niet akkoord met heel wat anderen wel. Zo hoort het ook in een maatschappelijk debat. Dat wil immers zeggen dat ik een verscheidenheid aan meningen te horen krijg. Toegegeven, ik kom al eens op bepaalde sites en bezoek al eens bepaalde blogs, maar laten we eerlijk zijn: stilaan wordt die diversiteit ook gehoord door de meer mainstream media.

We (en met die ‘we’ bedoel ik hier zowel allochtonen als autochtonen met een visie die afwijkt van de mainstream) moeten de media (en daar is die ‘de’ weer) dus ook niet constant alles verwijten. We moeten, bij het begin van het nieuwe jaar, misschien even achterom kijken en beseffen hoe ver we soms gekomen zijn. En dan volle goeie moed verder het heft in eigen handen nemen.

Pas op. Ik bedoel dat niet zoals de rechterhand van de eerder genoemde burgemeester die in haar antwoord op Samira Azabar schreef dat ze dat racisme allemaal wel zielig vond maar dat het toch vooral een kwestie is van kansen grijpen omdat men vanuit het beleid die kansen ook geeft. Wanneer ik zeg ‘het heft in handen nemen’, bedoel ik heel eenvoudig: doordoen zoals we bezig zijn. Of we nu kansen krijgen of niet. Een beetje op een Gandhiaanse manier dus. Want laten we wel wezen, in een groot deel van de gevallen zijn die kansen er niet of zijn die helemaal niet zo ‘grijpbaar’ als sommige politici denken. Meer nog, het lijkt wel of heel wat politici eigenlijk niet willen dat die kansen ook werkelijk gegrepen worden aangezien dat ook heel mondige burgers creëert. En toch is dat ondertussen gebeurd. Misschien daarom wel die reactie van de schepen van diversiteit.

Misschien voelt ze stilaan wat de burgemeester totaal leek te negeren: het tij is stilaan gekeerd. Want ‘ze’ werden ondertussen ‘we’ en ‘we’ zijn mondig.

 

-- Jonas Slaats is theoloog en vredesactivitist. Op Kif Kif verschijnen zijn gesprekken met invloedrijke spirituele leiders en bekende artiesten uit de islamitische wereld in het Halal Monk dossier.

http://kifkif.riffle.be/actua/het-tij-is-gekeerd